Get Adobe Flash player

Vele handen voor veel handen

Reisbezoek projecten Kenia


Januari 2014 | In december 2013 en januari 2014 hebben Anneke en Ina Kenia weer bezocht. Het doel van de reis was om projecten te bezoeken, de plannen en hulp voor de komende maanden te bespreken, nieuwe contacten te leggen en de highschoolkinderen te ontmoeten. Het was zoals Anneke en Ina zelf beschreven: "Een mooie reis waarin we veel goede en mooie gesprekken hebben gehad met de highschoolkids, met medewerkers en andere vrijwilligers zoals Erastus Kwaka, Edwina en Timothy van Cara, met docenten en veel anderen. Mooi ook omdat we weer veel vooruitgang mochten zien." 

In dit artikel een verslag over de reis en de lopende projecten.


Cara Projects

In de afgelopen jaren hebben Anneke en Ina regelmatig telefonisch en via mail contact gehad met de bestuursleden en oprichters van Cara Projects, Paddy o'Connor en Roisin Kelly uit Ierland. Deze keer bleken zowel de mensen van Huruma MEVA als van Cara Projects tegelijkertijd in Kenia te zijn en was er de mogelijkheid om elkaar echt te ontmoeten. Het was zowel erg leuk als erg goed om elkaar te spreken en samen op te trekken binnen de diverse projecten. Op deze manier worden netwerken steeds verder uitgebouwd en kunnen stichtingen elkaar steeds meer helpen.


Tijdens de eerste bijeenkomst met Paddy en Roisin blijkt er een probleem te zijn met 6 meisjes uit een bekend kindertehuis. Ze komen op straat te staan zonder goede basis om op zichzelf te gaan wonen. Geen familie, geen netwerk, vaak geen idee wat ze moeten gaan doen, geen geld, huis of liefde. Deze meisjes, allemaal rond 18 a 19 jaar oud, staan totaal machteloos en weten niet wat ze nu moeten. De leidster van het kindertehuis heeft hen te verstaan gegeven dat ze nu zelf verder moeten met hun leven. Paddy kent deze meisjes al een jaar of 7 en is op zoek naar oplossingen. Er wordt besloten deze meisjes een leertraject van een jaar aan te bieden waarbij ze, in eerste instantie, in Cara kunnen overnachten. Ze krijgen computerlessen en naailessen, gedeeltelijk in het Skills Lab van Cara en daarnaast gaan ze de life skills trainingen van KESCA volgen. Het is de bedoeling dat ze in dat jaar langzamerhand, met behulp van een counselor, steeds zelfstandiger worden. Eerst zullen ze onder begeleiding in een huisje dichtbij Cara gaan wonen en over een jaar zijn ze zover dat ze zelfstandig een leven op kunnen bouwen.


KESCA

Samen met Paddy en Roisin worden er gesprekken gevoerd met Stephen Ucembe van Kenyan Society of Careleavers (KESCA). Deze man is zelf in een kindertehuis opgegroeid, heeft aan den lijve ondervonden wat het is om zelf een weg te moeten vinden in de maatschappij. Een aantal jaren geleden is hij gestart met het organiseren van workshops en counselingsessies waarbij jongeren uit kindertehuizen een netwerk opbouwen waarop ze kunnen terugvallen wanneer dit nodig is. Hij leert hen via counselors om te gaan met hun vaak onverwerkte gevoelens van onmacht en woede. Ze krijgen hulp bij het leren hoe te solliciteren, een rekening te openen, om te gaan met geld. Ze leren wat een relatie inhoudt, hoe om te gaan met liefde, hoe een gezin te stichten. Deze kids zijn opgegroeid in tehuizen en hebben geen idee hoe een normaal leven buiten een tehuis eruit ziet. Ze krijgen tijdens deze trainingen houvast en leren om op een goede manier het kindertehuisleven achter zich te laten.


Het komende jaar hopen vijftien jongeren dit programma van Stephen Ucembe met ondersteuning van Huruma MEVA te gaan volgen. En we hopen dat er nog veel jongeren mogen volgen. Anneke en Ina sluiten één van hun verhalen af met een prachtig citaat: "Weer zo'n stapje, weer zo'n druppel om oh zo dankbaar voor te zijn".

 

Baby Rescue Centre Mahali pa Maisha
Bij het Baby Rescue Centre dat Huruma MEVA ondersteunt, genaamd Mahali pa Maisha en gerund door de familie Bell, zijn het afgelopen jaar weer heel wat baby's binnengebracht. Sommige kinderen werden in het afgelopen jaar teruggeplaatst bij familie. Dit gebeurt altijd onder toezicht van de rechtbank, waarbij er regelmatige controles plaatsvinden. Maar meestal worden kinderen in een adoptiegezin geplaatst waar liefde is voor zo'n prachtig kindje. De afgelopen tijd hebben Dave en Jen Bell het erg druk gehad omdat een aantal personeelsleden besloot ontslag te nemen. Daardoor moesten ze met veel minder personeel de zorg van de kinderen op zich nemen. Toch kregen ze het voor elkaar om de vierentwintiguurszorg die nodig is voor de veertien baby's die op dit moment in het Centre verblijven, te geven. Het is mooi om te zien dat de baby's vaak maar één jaar in het Centre leven en dan al naar een (adoptie-)familie kunnen. Hierdoor heeft het Baby Rescue Centre steeds weer opnieuw plaats voor noodopvang voor de allerjongsten, aldus Anneke en Ina: "Er bleek nog één baby te zijn die er vorig jaar ook was, de andere waren geadopteerd. Hiermee bewijst dit project zichzelf. Binnen een jaar zijn al deze kinderen opgenomen in gezinnen in plaats van kindertehuizen. Geweldig!"

 

Highschoolproject
Eén van de belangrijkste zaken tijdens de reizen naar Kenia zijn de gesprekken met de higschoolkids en met de heer Kwaka, medewerker van Huruma MEVA en plaatselijke contactpersoon van het highschoolproject. Het zelf met de highschoolkinderen praten, met hen overleggen, hen stimuleren en kijken wat er voor verbetering vatbaar is, is erg waardevol voor de kids en hun resultaten. Daarnaast worden er ook scholen en schoolhoofden bezocht om te overleggen over verschillende situaties en mogelijke plaatsingen van kinderen.


Op dit moment worden er ongeveer vijfentwintig studenten van de highschool gesponsord. Dit zijn er wat minder dan andere jaren, mede omdat een aantal sponsors hun studenten blijven sponsoren voor een opleiding na de highschool. Hierdoor krijgen deze studenten meer kansen om zich verder te ontwikkelen. Daarnaast zijn dit jaar de eisen strenger geworden voor de toelating binnen het highschoolproject, zodat alleen de meest gemotiveerde kinderen een kans krijgen om naar de highschool te gaan. Anneke en Ina ervaren dit werk als mooi en waardevol en zien dat veel kinderen zich inzetten om te werken aan hun toekomst en die van hun families.

 

Christian Hands
Tijdens het bezoek aan het kindertehuis Christian Hands hebben Anneke en Ina hebben ook een aantal highscholers kunnen spreken over hun leven en uitdagingen. Verder hebben ze tijd doorgebracht met de jongere kinderen. Zoals ze zelf beschrijven: "Dat blijft zulk gaaf werk! Het blijft mooi en bijzonder om te zien dat kinderen opgevangen worden in een huis vol warmte en hulp."


Helaas werd deze reis overschaduwd door het overlijden van één van de kinderen van Christian Hands. Stanley een jonge knul van 15 jaar en één van de sponsorkinderen van Huruma MEVA overleed aan nierproblemen. "Wat was het lastig en verdrietig om te horen dat hij is overleden. Dan voel je je zo machteloos en weet je dat je maar een heel klein radertje bent." Helaas worden wij als stichting tijdens dit werk niet alleen met blijdschap geconfronteerd, maar ook met verdriet. Maar wat blijft het dan bijzonder dat wij mogen geloven dat er een God is die ons in al het werk wil en kan ondersteunen, wat er ook gebeurt. Naast dit verdriet mogen we daarom ook terugkijken op een reis met goede en mooie gesprekken, waarin vooruitgang in de verschillende projecten is te zien en waarin weer veel mensen mochten worden ontmoet die zich zo hard (mogen en willen) inzetten voor hun naasten.


Dit artikel willen wij daarom graag afsluiten met een kort citaat van Anneke en Ina na een prachtige ontmoeting met een aantal kinderen uit het kindertehuis waar zij van 2007 tot 2010 veel kwamen: "Eerlijk is eerlijk, wat doet het goed dat er nog zoveel kinderen uit het oude te huis zijn die ons zeker niet zijn vergeten en heel blij zijn om ons weer te zien. Het was goed en we zeggen Kwaheri/tot ziens."


U kunt de reisverhalen van Anneke Lubbers en Ina Nieland zelf terug lezen op: http://aigohuruma.waarbenjij.nu/reisverslag/4653571/kwaheri-tot-ziens