Get Adobe Flash player

Terug naar Kenia: hoop of hopenloos?

Een half jaar geleden hoorde ik dat Anneke alleen naar Kenia zou gaan. De afgelopen jaren is het verlangen om weer eens terug te gaan naar Kenia gebleven, dus dit was een unieke kans om het 'gewoon' ook te gaan doen. In 2011 ben ik twee keer een maand in Kenia geweest met en voor Huruma Meva. Geraakt door de contrasten van het prachtige land en aan de andere kant de ellende, maar ook het mooie werk dat Huruma Meva er doet, ben ik in de jaren erna betrokken geweest bij de stichting. Eerst als bestuurslid PR en Communicatie, wat ik tot begin 2015 heb gedaan. Daarna als vrijwilliger omdat ik de kans kreeg om met mijn hardloopgroep, de Warmlopers uit Zwolle, de halve marathon van Zwolle te rennen voor het Highschool project van Huruma MEVA. Met ongeveer 60 hardlopers hebben we bijna 13 duizend euro opgehaald. Hiermee hebben we voor 8 Keniaanse tieners een highschool opleiding bij elkaar gerend.


Nu anderhalf jaar later type ik deze tekst vanuit Kenia. Afgelopen vrijdag zijn we aangekomen en we staan aan het begin van twee weken werken voor de stichting. Bijzonder om hier weer te zijn! Er is aan de ene kant niets veranderd: veel locaties en mensen herken je nog van 5 jaar geleden. Ook horen we weer volop verhalen van kinderen in verschrikkelijke situaties. Van gevaar, van HIV, van corruptie, ... En toch zijn er ook dingen veranderd: de wegen zijn beter, er is meer reclame en commercie, de grote luxe winkelcentra schieten als paddenstoelen uit de grond. Er is een groeiende middenklasse die meer inkomen heeft (door het volgen van opleidingen), scholing is normaler en voor een grotere groep bereikbaar (oa door leningen die de overheid verstrekt). Ook in het vrijwilligerswerk zit ontwikkeling: van sponsoring van kinderen in tehuizen is er nu meer focus op community based opvang (waarbij weeskinderen geplaatst worden bij familie ipv in een tehuis) of adoptieprogramma's zoals het Baby Rescue Centre van de Bells. Naast de focus op een opleiding is er ook meer aandacht voor de fase na scholing. Om tieners uit de weeshuizen te begeleiden na de highschool, als sponsors en tehuizen hen loslaten. Er wordt van hen verwacht dat ze dan zelfstandig gaan leven. Iets wat ze door de systemen waarin ze opgegroeid zijn nooit geleerd hebben en - zeker door de omstandigheden, zoals geen werk kunnen vinden, gevaar, drugs, seks etc - voor veel van deze tieners erg moeilijk blijkt.


Al met is er dus wel wat opbouw, groei, wat hoopvol is. En toch blijft het gevoel van onmacht, hopenloosheid misschien zelfs wel, om de ellende die je hoort en ziet; het is vechten tegen de bierkaai in een systeem dat gedreven wordt door corruptie, door gevaar, door armoede, de liefdeloosheid in de cultuur omdat zovelen opgegroeid zijn zonder te weten wat liefde is. Van dat laatste - van liefde, bewogenheid en compassie - hopen we in de komende twee weken iets te mogen uitdelen in de ontmoetingen die we hebben en in het werk dat we voor de stichting mogen doen.


Rachel Beker