Get Adobe Flash player

Ervaringen

 

Op deze pagina leest u citaten uit reisverslagen die we bijhouden op de weblog waarbenjij.nu als we 'in het veld' aan het werk zijn. Hierin delen we onze ervaringen, emoties en vertellen we over het werk dat we in Afrika mogen doen voor kinderen. Lees de volledige reisverslagen op: aigohuruma.waarbenjij.nu

 

2011/2012 - reis naar Kenia, door: Rachel Beker

We hadden een afspraak met een Nederlandse jongen die voor Tough Stuff werkt. Een organisatie dat producten op zonne-energie maakt. Lampen, maar ook stekkers om bijvoorbeeld je mobiel op te laden (heel gek, maar dat is echt een primaire levensbehoefte hier; iedereen heeft er een en ze kunnen ook echt niet zonder), batterijen voor in een radio, etc. Vooral de lamp is erg handig voor in de sloppenwijken. Met de lamp kunnen kinderen dan 's avonds studeren en daardoor hoeven ze niet naar een boarding school, maar kunnen ze naar een dagschool dat veel goedkoper is. Hiermee zouden we dus veel meer kinderen de kans op onderwijs kunnen bieden. Ook scheelt het gebruik van zonne-energie in elektriciteitskosten of paraffine (soort goedje wat ze voor verlichting gebruiken, erg ongezond en kostbaar), waardoor er meer geld over blijft voor bijvoorbeeld eten. In Nederland heeft Huruma MEVA geld in gezameld om hier een speciaal project van te maken. Na een enthousiaste uitleg en demonstraties van de producten, en met plannen om na een succesvolle pilotfase dit ook te verkopen aan meer mensen uit de sloppenwijken, gingen we met twee grote dozen vol lampen en solarpanelen weg. Gaaf dat we hier veel mensen mee kunnen helpen!

Vervolgens hebben we kinder- en jongerenbijbels gekocht. En dat ging ook echt op zijn Keniaans. De eerste winkel was veel te klein, en had er maar een paar. Of ze even naar een andere winkel wilden bellen, want we wilden niet voor niets komen. Dat blijkt dan zo lastig te zijn. Het begint al met wachten, en dan blijkt dat ze het nummer niet hebben. 'Telefoonboek?', zeggen wij. O ja, dat had ie wel. Weer wachten. Ja, hij heeft ze aan de telefoon, maar vergeet de helft van de vragen te stellen. Dus weer terugbellen. Wisten ze het antwoord niet, dus ze zouden wel terugbellen. Weer wachten. Nou, na twintig konden we ons Nederlandse ongeduld niet meer bewaren en hebben we het voor gezien gehouden. Gelukkig wisten we het adres, dus zijn we zelf maar gaan kijken. Gelukkig konden we daar zo'n 25 bijbels kopen (die gelukkig als service –ehh voor de tip- wel naar de auto werden getild).

 

2011/2012 - reis naar Kenia, door: Ina Nieland en Anneke Lubbers

Hier een kleine greep uit onze agenda: - afspraken met highschoolkinderen, - afspraak met de Bell-family die indirect verbonden zijn aan ons HIV-project en zelf bezig zijn met het opzetten van een babycare-centre waarbij baby's binnen Kenia geadopteerd worden ipv in een kindertehuis te worden geplaatst, - boekhouding en afspraken over highschoolkinderen en highschoolfees doornemen met Kwaka, onze medewerker in Kenia, - een plan maken voor het solarproject waarmee meer kinderen naar school kunnen en ga zo maar door.

 

2011/2012 - reis naar Kenia, door: Rachel Beker

Daarna zijn we gaan shoppen voor Steven en Rose, de mensen waar ik in april heen ben geweest om stoffen voor hen te kopen. Ze hebben geen cent te makken, en wel een groot gezin met kinderen en kleinkinderen, dus is het voor hen elke keer weer een strijd om dagelijks aan hun eten te komen. Als kerstkadootje hebben we voor ongeveer 2 maanden eten gehaald. Groente, bonen, rijst, meel. Samen met Robert, onze taxichauffeur (die zelf ook regelmatig voor hen zorgt), ben ik dat gaan brengen. Mooi om te zien hoe blij we ze daar mee gemaakt hebben. De tranen schoten haar in de ogen. Na een kort gesprekje over een kleinkind van hen, William, die het erg goed doet op school en de mogelijkheid dat we de Stichting hem misschien kans sponsoren zodat hij naar een highschool, stond ik op om te vertrekken. Voor ik ging wilde ze graag met elkaar bidden. In gebrekkig Engels volgende een gebed van dankbaarheid. "We want to thank you God for the food. We want to thank you for bringing this people. For... for ... for..." Onvoorstelbaar, die mensen hebben zo weinig en danken voor zoveel. Ik bedacht me dat wij, laat ik voor mezelf spreken, ik zoveel heb om voor te danken maar dat zoveel minder doe. Zoveel vanzelfsprekend vind. Daar kon ik dus mooi een voorbeeld aan nemen. 'Blessed', waar ze ook voor hadden gebeden, en met een goed gevoel vertrok ik. Dankbaar dat wij in staat zijn hen te kunnen helpen, wetende dat ze hiermee ook een mooie kerst zullen hebben met elkaar.

 

2011/2012 - reis naar Kenia, door: Ina Nieland en Anneke Lubbers

Donderdag waren er verschillende afspraken. Ina gaat met een aantal jongens naar de tandarts en Anneke en Rachel gaan naar St. Pauls Children's Home op zoek naar een van de sponsorkinderen die daar terecht is gekomen. Blijkt ze ondertussen gere-integreerd te zijn. Maar een hele rij kleine jongens en meisjes springen om ons heen en zijn blij eens ff andere gezichten te zien. Ook loopt er een Nederlandse rond die aan ons 'hello' al hoort dat ze met landgenoten te maken heeft. Onder het genot van een kopje koffie wisselen we gezellig onze Keniaanse belevenissen uit en na een bezoekje aan de kleinsten, besluiten we langzamerhand weer te vertrekken met de belofte nog eens terug te komen. Het is zo moeilijk uit te leggen hoe het is om in al die weeshuizen rond te lopen en al die kinderen zonder ouders te zien. Elke keer is het weer indrukwekkend en zou je zo graag meer willen betekenen. Ondanks dat we weten dat lang niet alles goed geregeld is, gaat je hart steeds weer naar al die kinderen uit. Je zou ze zo graag een beter leven toewensen.

 

2011 – reis naar Kenia, door: Rachel Beker

Dinsdagmiddag ben ik ‘gewoon’ weer thuis. Gek, dan begint het ‘normale leven’ weer, al zal dat vast ook wel weer even wennen zijn. Maar ik ben realistisch genoeg om te weten dat Kenia dan ook snel weer ‘ver weg’ zal lijken. Maar ondanks dat weet ik, hoop ik, dat ik deze reis, dit land, de mensen die ik hier heb leren kennen en de ervaring nooit zal vergeten. Ook al is er nog zoveel te doen en te verbeteren aan de levensomstandigheden, door alles wat we hier met elkaar hebben mogen doen, al was het soms zo beperkt, ga ik met een heel dankbaar gevoel weer terug. Want wat is er veel gebeurd! Een kleine opsomming:

- Voor het weeshuis Christian Hands: matrassen en beddengoed, doktersbezoeken, brillen, behandelingen voor HIV-kids, schooluniformen en nieuwe schoenen. Cadeautjes en een gezellige dag met Pasen. Een kippenhok, met 6 kippen. Ook nog een zandbak en een voetbalveld. Er is voorlichting gegeven over hygiëne zoals tandenpoetsen en handenwassen, … en nog veel meer

- Voor Kiambu West, de boy’s highschool, is een folder klaar en hebben we allemaal marketingactiviteiten besproken en zijn er plannen om dit jaar actief leerlingen te werven. Ook is het Science Lab zo goed als klaar en is er geld beschikbaar gekomen voor de inrichting (equipement en materials), zodat ze binnenkort kunnen starten met de eerste lessen.

- In een Maisa-dorp is voorlichting gegeven om diarree te voorkomen en hebben we cadaeutjes en eten gebracht, voor mij persoonlijk een van de hoogtepunten uit deze reis; het was een bijzondere ervaring.

- Er is een medewerker in dienst genomen om oa alle zaken rond het highschool-sponsorproject van Huruma Meva te regelen

- Het Life Changing Network heeft een folder zodat ze meer promotie kunnen maken en hopelijk meer jongeren kunnen bereiken.

- Er zijn weer veel contacten gelegd, onder andere met mensen die plannen hebben om een babycare te starten voor weesjes die daarna via een adoptieprogramma een betere toekomst kunnen krijgen, en er zijn contacten beëindigd (wat positief is, omdat die mensen niet het beste voor hadden met kinderen).

- … en nog veel meer, want ik vergeet vast nog van alles.

Al zijn het soms kleine dingen, zet je soms twee stappen vooruit en ga je er drie terug (wat soms erg frustrerend is), gaat alles hier langzaam en moeizaam, weet je soms niet waar je goed aan doet, al is het een druppel op een gloeiende plaat (overal zijn hier mensen die hulp nodig hebben) … ik ben dankbaar dat we, met elkaar, wel degelijk van betekenis hebben kunnen zijn!


2011 - reis naar Kenia, door: Anneke Lubbers en Ina Nieland

Tot slot nog een stukje waarom we steeds weer opnieuw leren waarom we hier mogen zijn. Vorige week zijn we naar een kindertehuis in Kibiku geweest dat Tunza heet. We wilden hier gaan kijken omdat ons dit gevraagd was ivm een eventuele samenwerking met Sidai, het kindertehuis dat we daar al ondersteunen. In Tunza is de toestand niet al te best. We kwamen in de babykamer en daar raakt het kinderleed je vaak het hardst, wat voor toekomst hebben deze kleintjes? Baby Natasja is de jongste van het stel, net 4 weken oud en gevonden in het bos. Het is een piepklein kindje. De baby’s worden gevoed met koemelk en dat schijnt niet al te best te zijn. De meeste kids worden er wel groot mee maar het bevat te weinig voeding. Vandaag kwamen we met Robyn, een verpleegster die hier al 30 jaar werkt,opnieuw in Tunza. Ze bekeek Natasja en onderzocht haar en het was al heel snel duidelijk, dit kindje was zo achteruit gegaan in de afgelopen week dat er snel iets moest gebeuren. Ze is nu 5 weken oud en nog geen 3 kilo. Ach, wat een ontzettend klein hoopje mens. Gelukkig hebben we mogen regelen dat er 20 potten goede babyvoeding naar Tunza zijn gegaan die door de vrijwilligsters daar gebruikt gaan worden om zowel Natasja als Patrick (3 maanden) van goede voeding te voorzien. Voordat we weg gaan wil Robyn bidden. Daar sta je dan met 7 mensen in een kring, Robyn bidt voor het kindertehuis en voor Patrick en Natasja. Letterlijk: bid en werk! De lijfspreuk van Robyn is: help ze een voor een, stap voor stap……..!


2011 – reis naar Kenia, door: Rachel Beker

Vandaag was het een pittig ochtendje; we zijn met drie kinderen uit het weeshuis die besmet zijn naar de HIV-kliniek gegaan voor de maandelijkse check. Om daar te komen moesten we door de sloppenwijk heen lopen om bij de HIV-kliniek Lea Toto, die gesponsord wordt door de USA, te komen. Mooi initiatief en zo nodig in deze omgeving. Daar ontmoette we Robin, een mission worker die al 30 jaar in Kenia woont en kinderen helpt met medische verzorging, etc. Wat een bijzonder mens! De verhalen die ze vertelt, hoe ze hier alleen (het is hier ’s avonds en in sommige wijken echt gevaarlijk) haar werk doet, wat ze voor de kinderen kan betekenen, met liefde, voedsel en medische verzorging. En wat een vertrouwen op God. Elke keer als we vroegen hoe ze hier kon leven, hoe ze dit werk al zo lang kon doen, dan kregen we steeds hetzelfde antwoord: ‘I trust in God, he takes care of me’. Wat een voorbeeld!

We mochten mee in de behandelkamer, ontmoette de dokter en vooral voor de Dutch Nurses was het erg interessant om te zien hoe de arts haar werk deed. Met de twee meiden was gelukkig alles goed, waren de waarden stabiel. Maar van de uitslagen van de bloedtesten en de röntgenfoto van het jongetje, Richard, schrokken we erg. Hij had vrijwel geen weerstand meer en naast HIV nu ook nog TBC. Hij is altijd vrij stil, is ontzettend mager, lijkt veel jonger dan ie is en ook aan zijn gezichtsuitdrukking is te zien dat hij echt ziek is, maar dat het zo erg was... Terwijl de arts naar zijn longen luistert zie ik dat hij gebruik maakt van het feit dat zijn shirt omhoog moet. Hij veegt stiekem zijn tranen weg. … Ik kan je vertellen, het gaat door merg en been.

Totaal verslagen, met een hele voorraad aan medicijnen en voor Richard volgende week al een nieuwe afspraak staan we buiten. Om de dag toch nog een beetje leuk te maken, en omdat ze wel wat extra eten kunnen gebruiken besluiten we friet met kip te gaan eten. Robin wil voor we vertrekken eerst met ons bidden. Iedereen pakt elkaars handen. Ook al was het in het Swahili en verstond ik alleen de namen van de kids, ik hield het niet meer. Juist nu we ons zo machteloos voelen, juist nu hij zo ziek is, is dat het enige wat we kunnen doen. God, wilt u voor hem zorgen?

 

2009 – reis naar Kenia, door: Anneke Lubbers en Ina Nieland

Was alles goed? Nee, er zijn hier ook een aantal zaken waar we onze vragen bij hebben. Maar..... er worden hier 150 kinderen verzorgd, hebben een slaapplaats (al is ' ie misschien wat klein, het is in ieder geval warm), ze hebben te eten, ze gaan naar school en ze krijgen medicijnen (wat voor een aantal HIV-kinderen betekent dat ze blijven leven). Deze kinderen zouden anders op straat hebben geleefd, snuivend, bedelend, jattend en wel. Dat is waar we het voor hebben gedaan en weer voor zullen gaan doen. De liefde die we van hen hebben ontvangen is zo immens dat we dat niet meer zullen kunnen vergeten. Want wij hebben misschien wel een heel klein beetje voor hen kunnen doen, maar zij hebben heel erg veel voor ons gedaan. Zij hebben ons geleerd wat het is om met niets toch wat van het leven te maken. Zij hebben ons laten zien wat moed is en wat liefde geven is. Als je niets hebt, hoef je je ook over veel minder zaken druk te maken. De essentie van het leven ligt hier heel anders dan bij ons. Zij zingen en bidden gewoon minimaal 2 uur per dag. Daar hebben wij echt geen tijd voor met al onze zaken die geregeld moeten worden. En dat zet je toch wel aan het denken!

 

2007 – terug in Nederland na eerste reis Kenia, door: Anneke Lubbers en Ina Nieland

Een zondagmorgen in september in Nederland. In de auto naar de kerk een flits die de afgelopen maanden een paar keer per dag door je hoofd schiet. Even Moses weer in z’n bedje voor je zien. Zou er wel genoeg aandacht voor ‘m zijn? Mag hij wel uit bed? Kan hij z’n energie een beetje kwijt? Hoe is het met Grace? Zou ze de tafel van 1 nog op kunnen zeggen? Hoe zou het met James gaan? Is Mumo al weg of zou hij nog in het tehuis rondlopen? Zijn alle kinderen er nog uit “Ina’s klas”?

In de kerk mogen de kinderen naar voren komen want er wordt gedoopt. Oh gaaf, maar wat zou het mooi zijn als de kinderen van Huruma hier bij zouden kunnen zijn en even swingend een song ten gehore brengen. Zou het de andere kerkmensen ook zo ontroeren zoals het ons nog steeds doet als we naar de video kijken?

Het laat ons niet los dat leven in Kenia. We zijn terug in Nederland. Ons leven gaat weer op een Nederlandse manier verder en toch… er is elke dag dat stukje Kenia. Even kijken naar de video, ach ja de videoband moet af dus het is een goede reden om de kids even weer te zien. Het vertellen van de verhalen, de reacties van de mensen om ons heen, het zo graag vanuit Nederland wat willen doen... We zijn er druk mee bezig, om een vorm te vinden om te kunnen helpen, maar willen het ook op een goede manier geregeld hebben. Dus gaat het minder snel dan we eigenlijk zouden willen.


2007 – eerste reis naar Kenia, door: Anneke Lubbers en Ina Nieland

Ten tweede waren jullie vaak bezorgd over onze ontberingen. Op de een of andere manier gaat het aanpassen hier eigenlijk best wel makkelijk en hebben we het heel goed gehad. Tuurlijk heb je na drie dagen je buik vol van ugali en bonen, maar gelukkig wordt het dan afgewisseld met rijst met bonen of bonenprutje met zoete aardappel. Dus we hadden niet te klagen. (En ik, Anneke, heb altijd nog de kans om die haan toch nog te grazen te nemen vandaag! Itarma, onze Israelische buurman in het huis bij Mama Tom zal dat beest waarschijnlijk niet helemaal koosjer vinden, maar heeft ook duidelijke moordneigingen richting dat kreng.) De kinderen hier krijgen 3 keer per dag hetzelfde. Dat is pas erg! Wij hebben de beschikking over een heel bed voor onszelf, inclusief klamboe. Zij slapen met zo'n 150 personen in 54 bedden. Wij kunnen ons douchen, al is het soms koud of alleen met een bak water. Zij kunnen zich soms wassen en vraag me niet hoe, want dat is een plek waar ik niet heb durven kijken. Ina wel; er zijn 2 toiletten inclusief douches voor de jongens en idem voor de meisjes. Dus 4 toiletten voor 150 kids. Wij hebben dus een luxe leventje hier.


2007 – eerste reis Kenia, door: Anneke Lubbers en Ina Nieland

Het is niet te beschrijven. Het is zo ongelofelijk hoe het hier is dat ik eerlijk gezegd niet weet of ik het uit kan leggen. We zaten gistermorgen in de kerk en daar zitten dan 150 kinderen om je heen die allemaal verlegen naar je kijken en als je knipoogt of lacht, lachen ze voorzichtig terug. Je weet dat ze allemaal hun verhaal hebben en dat doet zeer. Je moet er niet teveel bij nadenken dat dit je neefjes en nichtjes of de leerlingen van school kunnen zijn. Je loopt ergens en ineens voel je een handje in je hand en wordt je hand uitgebreid gekust (de snottebellen krijg je er gratis bij). Armpjes worden naar je uitgestrekt om opgebeurd te worden en lekker tegen je aan te kruipen.